Έκπληξη; Ουδεμία. Αντιθέτως, μάλλον άργησε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης να παρέμβει και να υπερασπιστεί τον Γιάννη Στουρνάρα, δια της «κριτικής»… Της «κριτικής», σύμφωνα με την οποία ο διοικητής της ΤτΕ θα έπρεπε να έχει πει ανοιχτά στο λαό πόσο ολέθρια ήταν η απροθυμία της κυβέρνησης να υπογράψει, μάνι – μάνι, όσα ζητούσαν οι δανειστές.
Μέχρι να δούμε ποιο άλλο «ιερό τέρας» της ελληνικής πολιτικής σκηνής - ή της ελληνικής οικονομικής ελίτ- θα κατηγορήσει και τους δανειστές ότι είναι ανεπαρκώς πιεστικοί (ας πούμε στα εργασιακά κι ασφαλιστικά), μπορούμε να ασχολούμαστε με την «μη έκπληξη» της παρέμβασης Μητσοτάκη υπέρ Στουρνάρα. Διότι πλάι στη «μη έκπληξη», στέκει η καθαρή πλήξη. Αυτή που σε κυριεύει, όταν βλέπεις τους «πρώην» να παρεμβαίνουν, να νουθετούν, να δίνουν σύντομες «διαλέξεις», με προδιαγεγραμμένες ακόμη και τις λέξεις…
Προ ημερών ήταν ο Σημίτης (τα είπαμε για αυτόν), τώρα ο Επίτιμος, τον οποίον περιβάλλει μια αιώνια «αίγλη»: την «έφτιαξε» ο ίδιος, την αποδέχθηκε ασυζητητί ολάκερο το «μιντιακό» σύστημα. Τη συνοψίζουμε, σε ελεύθερη απόδοση: «Πείτε ό,τι θέλετε για τις νεοφιλελεύθερες ιδέες του, για την κοινωνική του πολιτική, για την παγκοσμίως πρωτότυπη εισοδηματική πολιτική του 0+0 =14%. Ένα μόνο πράγμα δεν μπορείτε να αρνηθείτε. Ότι αν είχε παραμείνει στην εξουσία ο Μητσοτάκης, η χώρα δεν θα είχε υποστεί δημοσιονομικό εκτροχιασμό».
Καμαρώνει δημοσίως, για αυτό, από καιρού εις καιρόν ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης, έχοντας ενίοτε απέναντί του αποσβολωμένους δημοσιογράφους που τον ακούν, δίχως ποτέ να τον ρωτούν πώς ακριβώς μπορεί να συνυπάρχει το «φωτοστέφανο» του σωτήρα των δημοσιονομικών με τα υπάρχοντα στατιστικά στοιχεία. Διάβολε, δεν είναι κρυφά αυτά τα στοιχεία, παραμένουν όμως «ταμπού»… Έχουμε και λέμε – για την ακρίβεια, διαβάζουμε από τη μελέτη του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας (Ι Σιδηρόπουλου) που τιτλοφορείται «Η ελληνική οικονομία 1961 -1997»: Ο Κ. Μητσοτάκης παρέλαβε το δημόσιο χρέος στο 69,9% του ΑΕΠ και δεν το εκτόξευσε απλώς σε επίπεδα άνω του 100%, αλλά το παρέδωσε στο 111,6% ! Σαράντα – και βάλε- εκατοστιαίες μονάδες υψηλότερο.
Δηλαδή, σε 3,5 χρόνια ο «γκουρού» της … δημοσιονομικής εγκράτειας αύξησε το δημόσιο χρέος κατά δέκα εκατοστιαίες μονάδες παραπάνω, από όσο είχε «αυγατίσει» στην προηγηθείσα καθαρή επταετία του ΠΑΣΟΚ (από 34,5% το 1981, στο 66,8% του ΑΕΠ το 1988). Ποια ήταν η εξέλιξη του δημόσιου χρέους έπειτα από την «αποκαθήλωση» Μητσοτάκη; Μειώθηκε ελάχιστα στην καθαρή διετία Ανδρέα Παπανδρέου 1994 και 1995 (109,3% και 110,1% του ΑΕΠ). Παρέμεινε στα ίδια, πάνω – κάτω, επίπεδα επί Σημίτη, με αυξομειώσεις από το ελάχιστο 104,6% το 1999 έως το μέγιστο 114,1%, το 2001.
Ο Κ. Καραμανλής το παρέλαβε στο 107,8% και το παρέδωσε κάπου στο 115%, για να το αυξήσει, ο Γιώργος Παπανδρέου στο πολυσυζητημένο – συν τοις άλλοις και για τις υποψίες περί λαθροχειριών και αλχημειών - 129,7% του ΑΕΠ. Και μετά ήρθαν τα Μνημόνια και το γνωστό άλμα του χρέους στα δυσθεώρητα ύψη του 175 -180%. Υπάρχει, λοιπόν, λογικός άνθρωπος που θα δει αυτά τα στοιχεία, θα κάνει συγκρίσεις και δεν θα αντιληφθεί το δημοσιονομικό Βατερλό που συντελέστηκε επί κυβέρνησης Μητσοτάκη;
Όσο για τα ποσοστά των ελλειμμάτων, εκείνα της περιόδου 1990 - 93 ήταν από τα υψηλότερα που μπορούσε να δει κανείς προ της τρέχουσας κρίσης. Από το 1990 έως και το 1993, κατά σειρά: 16,1%, 11,5% 12,8%, 13,8%. Εάν, πάλι, προτιμά κανείς τα αναθεωρημένα (το 2009) στοιχεία της Eurostat, η «σειρά» 1990 - 93 είναι: 14%, 9,9%, 10,9% και 11,9%. Κι όμως, ο Κ. Μητσοτάκης εμφανίζει ακόμη εαυτόν ως «πρύτανη» της οικονομίας, με μοναδικό ανταγωνιστή – στο πεδίο των επανεμφανίσεων και των βαρύγδουπων «παρεμβάσεων»- τον Κ. Σημίτη. Ο δεύτερος πιθανόν αντλεί τόλμη από τη διαπίστωση πως η ελληνική κοινωνία ξεχνά εύκολα.
Ο πρώτος όμως, ο Επίτιμος, προφανώς ποντάρει στη γενικευμένη σιωπή, η οποία περιβάλλει τα δημοσιονομικά του «κατορθώματα». Διότι, τότε, ουδείς «ψείριζε τη μαϊμού», μετρώντας ποσοστά χρέους και ελλείμματος, έστω κι αν η «μαϊμού» προσλάμβανε διαστάσεις γιγάντιου … γορίλα, σε χρόνο αφύσικα μικρό. Κάπως έτσι, εδώ και δυο δεκαετίες ο Επίτιμος επαίρεται για όσα θα έπρεπε να σιωπά και το «φιλοθεάμον κοινό» παραμένει κολλη- ΜΜΕ- νο σε ένα κωμικοτραγικό, ανυπόστατο στερεότυπο, πάνω στο οποίο φιλοτεχνήθηκε η «αγιογραφία» του. Πολύ δεν τράβηξε αυτό το παραμύθι;
stokokkinoΠρο ημερών ήταν ο Σημίτης (τα είπαμε για αυτόν), τώρα ο Επίτιμος, τον οποίον περιβάλλει μια αιώνια «αίγλη»: την «έφτιαξε» ο ίδιος, την αποδέχθηκε ασυζητητί ολάκερο το «μιντιακό» σύστημα. Τη συνοψίζουμε, σε ελεύθερη απόδοση: «Πείτε ό,τι θέλετε για τις νεοφιλελεύθερες ιδέες του, για την κοινωνική του πολιτική, για την παγκοσμίως πρωτότυπη εισοδηματική πολιτική του 0+0 =14%. Ένα μόνο πράγμα δεν μπορείτε να αρνηθείτε. Ότι αν είχε παραμείνει στην εξουσία ο Μητσοτάκης, η χώρα δεν θα είχε υποστεί δημοσιονομικό εκτροχιασμό».
Καμαρώνει δημοσίως, για αυτό, από καιρού εις καιρόν ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης, έχοντας ενίοτε απέναντί του αποσβολωμένους δημοσιογράφους που τον ακούν, δίχως ποτέ να τον ρωτούν πώς ακριβώς μπορεί να συνυπάρχει το «φωτοστέφανο» του σωτήρα των δημοσιονομικών με τα υπάρχοντα στατιστικά στοιχεία. Διάβολε, δεν είναι κρυφά αυτά τα στοιχεία, παραμένουν όμως «ταμπού»… Έχουμε και λέμε – για την ακρίβεια, διαβάζουμε από τη μελέτη του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας (Ι Σιδηρόπουλου) που τιτλοφορείται «Η ελληνική οικονομία 1961 -1997»: Ο Κ. Μητσοτάκης παρέλαβε το δημόσιο χρέος στο 69,9% του ΑΕΠ και δεν το εκτόξευσε απλώς σε επίπεδα άνω του 100%, αλλά το παρέδωσε στο 111,6% ! Σαράντα – και βάλε- εκατοστιαίες μονάδες υψηλότερο.
Δηλαδή, σε 3,5 χρόνια ο «γκουρού» της … δημοσιονομικής εγκράτειας αύξησε το δημόσιο χρέος κατά δέκα εκατοστιαίες μονάδες παραπάνω, από όσο είχε «αυγατίσει» στην προηγηθείσα καθαρή επταετία του ΠΑΣΟΚ (από 34,5% το 1981, στο 66,8% του ΑΕΠ το 1988). Ποια ήταν η εξέλιξη του δημόσιου χρέους έπειτα από την «αποκαθήλωση» Μητσοτάκη; Μειώθηκε ελάχιστα στην καθαρή διετία Ανδρέα Παπανδρέου 1994 και 1995 (109,3% και 110,1% του ΑΕΠ). Παρέμεινε στα ίδια, πάνω – κάτω, επίπεδα επί Σημίτη, με αυξομειώσεις από το ελάχιστο 104,6% το 1999 έως το μέγιστο 114,1%, το 2001.
Ο Κ. Καραμανλής το παρέλαβε στο 107,8% και το παρέδωσε κάπου στο 115%, για να το αυξήσει, ο Γιώργος Παπανδρέου στο πολυσυζητημένο – συν τοις άλλοις και για τις υποψίες περί λαθροχειριών και αλχημειών - 129,7% του ΑΕΠ. Και μετά ήρθαν τα Μνημόνια και το γνωστό άλμα του χρέους στα δυσθεώρητα ύψη του 175 -180%. Υπάρχει, λοιπόν, λογικός άνθρωπος που θα δει αυτά τα στοιχεία, θα κάνει συγκρίσεις και δεν θα αντιληφθεί το δημοσιονομικό Βατερλό που συντελέστηκε επί κυβέρνησης Μητσοτάκη;
Όσο για τα ποσοστά των ελλειμμάτων, εκείνα της περιόδου 1990 - 93 ήταν από τα υψηλότερα που μπορούσε να δει κανείς προ της τρέχουσας κρίσης. Από το 1990 έως και το 1993, κατά σειρά: 16,1%, 11,5% 12,8%, 13,8%. Εάν, πάλι, προτιμά κανείς τα αναθεωρημένα (το 2009) στοιχεία της Eurostat, η «σειρά» 1990 - 93 είναι: 14%, 9,9%, 10,9% και 11,9%. Κι όμως, ο Κ. Μητσοτάκης εμφανίζει ακόμη εαυτόν ως «πρύτανη» της οικονομίας, με μοναδικό ανταγωνιστή – στο πεδίο των επανεμφανίσεων και των βαρύγδουπων «παρεμβάσεων»- τον Κ. Σημίτη. Ο δεύτερος πιθανόν αντλεί τόλμη από τη διαπίστωση πως η ελληνική κοινωνία ξεχνά εύκολα.
Ο πρώτος όμως, ο Επίτιμος, προφανώς ποντάρει στη γενικευμένη σιωπή, η οποία περιβάλλει τα δημοσιονομικά του «κατορθώματα». Διότι, τότε, ουδείς «ψείριζε τη μαϊμού», μετρώντας ποσοστά χρέους και ελλείμματος, έστω κι αν η «μαϊμού» προσλάμβανε διαστάσεις γιγάντιου … γορίλα, σε χρόνο αφύσικα μικρό. Κάπως έτσι, εδώ και δυο δεκαετίες ο Επίτιμος επαίρεται για όσα θα έπρεπε να σιωπά και το «φιλοθεάμον κοινό» παραμένει κολλη- ΜΜΕ- νο σε ένα κωμικοτραγικό, ανυπόστατο στερεότυπο, πάνω στο οποίο φιλοτεχνήθηκε η «αγιογραφία» του. Πολύ δεν τράβηξε αυτό το παραμύθι;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου